අප්පච්චී

අරකිටයි මේකිටයි කවි ලීව පිස්සා වගේ ...!
සමාවෙන්න මට අප්පච්චී
කවි නොලීවට නුඹට
කඳුලටයි සතුටටයි
මහ මෙරක් වගේ වුන
නුඹේ හීන් හිනාව මතක් වෙනකොට
(ඔන්න ඉතිං අදත් ලියන්න ගිය දේ අමතක වුනා)


සමාවෙන්න මට අප්පච්චී

වර්ණනාව

තනිපංගලමේ
රෑ ජාමේ
ඇවිදලා
කැළැල් හදා ගත්තට
බලන්න එපායැ
වර්ණනාව
හඳ ගැන......

සරසවි - ජනනී

නංවමු යසිසුරිනී

සනහමු කිතුගොසිනී

නමදිමු බැති පෙමිනී
පේරාදෙණි සරසවි - ජනනී

විදුධර වෙදැදුරු ශාස්ත්‍ර පරිණත
මෙහෙසුරු දිනිසුරු ඇදුරිඳු අභිමුව
සත්විධ ශිල්ප කලා - දිව ඔසුවෙන
සුවය සදා දෙන ඉසිවර අසපුව

හන්තාන සිහිල් කඳුලැස්සෙන් පෝෂිත
මහවැලි කුමරිය තුරුල විභූෂිත
විසල් ලතාවෙක - එක තුර සුජනිත
කුසුම් කැකුළු වෙමු අරුණට විකසිත

අමාවක ළඟයි

යාන්තමට හඳ පළුවක්
තනි රකිනව හිත් අහසට
සිරි මැඳුරේ සදළුතලේ
නුඹ ඇයි කඳුලැලි පුරෝන....

අමාවකට බොහොම ළඟයි
එළියට බැස සඳ බලන්න
මැඳුරේ දොර වෙත පුළුවනි
ආපසු ගෙනවිත් හරින්න.....

වෙරළු මල් සුවඳ මැද හිඳ
කලාමැදිරි එළි ගනින්න
දියරැළි මත නැලවෙන සඳ
ගං ඉවුරේ හිඳ බලන්න...

තරහක් නෑ ගංගාවේ
අපි දිය බැසලා නෑව ද
මුහු වන්නට පෙර කරදිය
දිය දෝතක් ගෙන බීව ද

එකම සරසවි විදුබිමේ

අත්වැල් බැඳගමු ඹබත් මමත්
කෙළිදෙලෙන් සිනාසෙමු අදත් - හෙටත්
උන් උන් පරයා දිවයන්නට නොව
උරෙ'නුර ගැටෙමින් තනනට නව ළොව

පෙන නගා උතුරා සැහැසිව
ශාන්තව සුනිලව - නිසලව
කොහොම ගැලුවද මහවැලි
මිතුදමින් හිඳිමු
එකම සරසවි විදුබිමේ....

අඳුරු කළු මේඝයෙන් වැසුනද
සිහිල් සුදු මීදුමින් වෙළුනද
හන්තානේ කඳු ඇතිතුරා
මිතුදමින් හිඳිමු
එකම සරසවි විදුබිමේ....

අවසරයි නුඹට

ඔය ඇති
හොඳටම ඇති,
මා අදිනු බෑ නුඹට මේ පවුරු වළල්ලෙන් ..
මියැදෙන්න පළමු හද පැලී
අතහරින්න මා ,
මගේ ගෲෂාවනි...

අසඩක්ලා නැති ලොවක
නොපැමිණියද කැටුව
අපරාජිතයි නුඹ - කොහොමටත්...
ප්‍රේම කරමි මම
හිතන්නටත් බැරි තරම්...
ඒ නිසා ,
ඉඩ තබනු බෑ නුඹට
ගිරි දුර්ග - වන දුර්ග මාවතේ
මා නිසා
ගෙයින් ගෙයින් යදින්නට කිරි පොදක්...
නොබලා මා දෑස් උල්පත්
ඔසවන්න පියවර තනිවම...
ඉතින්,
අවසරයි නුඹට....

තුනුවි

වැහිපොද වැටේනම් නාඹර කිනිත්තට
සුසුවඳ මල් කැකුළු පෙළඹේ පිපෙන්නට
සිරිපොද ලෙසින් පතිතව සිත දොවන්නට
බැරිවෙද හෙමින් තුටු කඳුලක් හෙලන්නට

පිපුණද බාඳුරා ගොමු සුන්දර ලෙසිනි
ගුම්නද දෙමින් ගිය බඹරිඳු නොම වැටුනි
දුටුවද නේක ලලනාවන් යස රුවිනි
මා හද ඇඳුනු පෙම් සිතුවම නුඹ පමනි

පුරපස සඳකි වත සියපත පිපුණාම
ලැමහස තුනුවිලට කැදවයි ඉඳුරාම
මදහස පිරි මුවඟ පෙම් බස් පිරුණාම
සෙනෙහස නොම පුදා මම ඉන්නද කෝම

සිසිවත ඇදෙන විට පැහැදිලි අහස දිගේ
වුවනත නුඹේ නිතැතින් මතකයට නැගේ
සවනත වැකෙන විට සියොතුන් නාද මගේ
හදවත පිරෙයි නුඹ ලඟ ඇති විටදි වගේ

සඳේ

සඳේ නැගී වළා පෙලේ
ඇගෙ කුටියට හෙමින් එබී
සැතපෙන ඈ සවන් අගට
කියන්න කොඳුරා ....
ආදරෙයි මා ආදරෙයි 

මුවට නැගෙන සිනා පොදක්
සුව සිහිනෙක මිහිර කියයි
සඳ කැල්මෙන් ඈ නින්දෙන්
මුදන්නට එපා ...
ඈ උවනට නුඹ පරදියි
කෝල වෙලා නෝක්කාඩු
කියන්නට එපා ...

ඇගෙ සුසුමක රැඳි උණුසුම
මා දෙනෙතට පමණි උරුම
සෙමෙන් සැලෙන සුමුදු හසුන්
බලන්නට එපා ...
ඈ සුවඳින් මන් මත් වෙයි
කවුළුව ළඟ බොහෝ වෙලා
රැඳෙන්නට එපා ...

නුහුරු වදනක් වූවද

පාර කෙළවරින්
රුව පෙනෙනා තුරු
දොරකඩ හිඳගෙන බලා සිටින්නෙමි
බෝල ලොසින්ජර නැතුවට කම් නෑ
ගෙදර එනවනම්
ඔබ ආයේ .....

දිවට නුහුරු වදනක් වූවද ඔබ
හිතට පුරුදු සුවඳයි
ඔබේ ගෙලේ එල්ලී පෙර කල සේ
ඒ සුවඳේ කිමිදෙන්න හිතයි .....

හිසට සෙවණ සිසිලස අමතක නෑ
අතැර ගියත් පෙරදා
නිවසේ දොරටුව
ඔබ හට වැසුනද
මගෙ හද ඔබ වෙනුවෙන් ඇරිලා ....

සැමරුම් කැටිකොට

නුඹෙන් තිලිණ ලද
සැමරුම් කැටි කොට
දෑස දෑල නැගි කඳුළු වැලින්
මල් පොකුරක් ගෙන
සමුගෙන යනු මැන
ලබැඳි
එකම එක සිනාවකින්.............


නොබිදෙන මිතුදම්
සුවඳ විජිතයේ
එකාවන් ව ඉන්නට එක්වී
දෑත විදා තුරුලට කැන්දාගෙන
පිය තෙපුලින් හද
සෙනෙහස පෑ .........


නැගෙන වාරු දුන්
අත්වැල සිඳ දා
එකෙකු නැගෙන තවකෙකු පාගා
මරු වැල් පාදන
කුහක ලෝකයක
එක මව් කුස සිටි
සෙනෙහස පෑ ............